එකිනෙකට වෙනස් සංස්කෘතින් දෙකක, හැදෑරීමක් නැති වුන එකිනෙකාට තේරෙන්නෙ නැති භාෂා දෙකක මිනිසුන් සිටින දශක ගණනාවක් පැවති ජනවාර්ගික අරගලයක්, ආයුධ සන්නද්ධ යුද්ධයක් දක්වා විකාශනය වෙච්චි රටක අපි උතුර කියවිය යුතුමය කියා මට සිතේ.

දශක ගණනාවක් සිංහල ජන සමාජයට මඟ හැරුණු උතුර පිළිබඳ ලියූ පොත් දැන් දැන් මුණ ගැසේ. සිංහල පොත් දමිළ බසට හරවන්න අපි උනන්දු වෙනව වගේම, දමිළ බසින් ලියූ පොත්, කියවන්නත් අපි උනන්දු විය යුතුය. මේ එවන් පොතක් කියවීමෙන් අනතුරුව මා ලියූ අදහස් ය.

අහස ද පොළොව ද ඕනෑම මොහොතක පුපුරන තලාවක…ජීවිතය උදුරවා ගෙන යන මොහොතවල් අපමණ වෙලාවක… ජීවත් වුණොත් වුණාවේ කියා පොළොවෙහි මුණින් තලා වී කන් වසා සිටි දරුවන් මිනිසුන් මට හමුවුනේ උතුරු කොනේ දී ය. ඒ මා වෛද්‍යවරියක ලෙස යුද්ධයෙන් පසු අවදියේ උතුරු කොන රෝහල් දෙකක සේවය කළ නිසා ය.

එකල හිතින් මිය ගිය නමුදු ගතින් පමණක් ජීවත් වූ අනන්ත අප්‍රමාණ මිනිසුන් ගේ හද ගැහෙන සර අසමින්, කේඬෑරි මැණික් කටු අත ගෙන නාඩි බලමින්, ඔවුන්ගේ බොහෝ සංවේදනා අපේ කර ගනිමින් ඒ කතන්දර අසමින් කඳුළු සලමින් සිටි තරුණ අවදිය මට මතක් වේ. එකම දේශයක ඉතා කුඩා දිවයිනක, උතුරේ දමිළ ජනයා විඳි පීඩා පිළිබඳ කරුණු කාරනා දකුණ තේරුම් ගත්තේ හරියටම මෑතක ය.

“සීයේ සීයේ බංකරේට පනින්න සීයේ…. ෂෙල් වෙඩි ළඟටම වැටෙනවා සීයේ … පුපුරල වැටෙනවා”

පුපුරා වැටෙන හෙන ගෙඩි මැද්දේ පිපිරි නොගිය ජීවිත හයියෙන් අල්ලා ගත් විඳ දරා ගත් මේ පොතේ චරිත අතර හමුවන මිනිසුන් මට සැබෑවට හමුවූයේ උතුරු කොන රෝහල් සහ සායන වලදී ය. ශරීරයේ පෙනෙන්නට තියෙන සුව වූ තුවාල කැළැල් වලට යටින් සිතේ සුව නොවූ තුවාල අප්‍රමාණ තිබුණි. ශර්මිලා මේ පොතේ කතා දහයක දවටා ඇත්තේ එහෙව් සිත් බිඳි වන්නියේ ඛේදාන්තයන් මෙන්ම තම ජන සමාජයේ තොරතුරු ය.

සැනසුමක් සිහියක් ඇතිව තමන් උපන් ගොඩ නගා ගත් ගෙවල් දොරවල් ද අතැර පණ බේරා ගන්නට හිස් ලූ ලූ අත දිව ගිය, දිය අගල්, ගස් කඳන් වලට මුවා වී ජීවිතය පමණක් අපේක්ෂාවෙන්, දෙවියන්ගෙන් යැදි බොහෝ නිමේෂයන් මේ ජීවිත වල අඩුවක් නැත. තමන්ගේ මව පියා දරුවා කොහේ ඉන්නවාදැයි නිච්චියක් නොමැති දවස් මේ හිත් බොහෝ සෙයින් රෝගාතුර කර තිබිණි.

“අම්මා බලන්න ඕනෑ” යැයි කියන වෙණ්ණිලා ගේ කතාව කියවන මට මතක් වුණේ මට හමුවූ වෙණ්ණිලා වන් දරුවන් ය. පණ බේරා ගන්න දුවන, මරණය හමුවේ වුවද තමන්ගේ මව හමුවේයැයි බලාපොරොත්තුවෙන් සිටි වෙණ්ණිලාය. ඇතැම් විට මග වැරදුනු හෝ මඟහැරුණු එවන් දරුන්වන් ගේ ඉකිබිඳීම් සහ රිදුම් අදටත් ඔවුන්ගේ සිත් තුළ එසේමය

ආහාර, ඖෂධ , ඉන්දන මේ හැම අඩු පාඩු එක්ක දශක ගණනාවක් පීඩා විඳි උතුරු ජනයාගේ ජීවන අරගලය අද රටේ හැම තැනකටම දැනෙද්දී “දැන් මෙහෙම නම් උතුරු මිනිසුන්ට එදා කොච්චර අපහසු වෙන්න ඇත්දැයි අදහස් නැගේ. දෙපිල බෙදී සිටි දේශයක අගනුවර හැදී වැඩුණු මම ද මේ අපහසුකම්, මේ ඛේදාන්ත ගැන දැනුවත් වුණේ ජීවිතයේ තරුණ කාලය උතුරේ ගත කළ නිසා සහ අනුන්ගේ වේදනාව සහ ජීවන අරගලය වටහා ගන්නට හැකි තරම් මගේ හිතේ සහවේදනය පිළිබඳ වැටහීමක් තිබූ නිසා ය.

සමාජ තත්ත්වය තරාතිරම, මිල මුදල් ඇති කම යන මේ දේවල් ගැන වඩා වදවෙන සමාජයක ඒ කිසිත් නැති මිනිසුන්ට අත්වන ඉරණම මා හොඳින් දැක තිබේ. මේ කතා අපව හුදෙක් උතුරේ යුද්ධයට පමණක් කොටු කරන්නේ නැතිව සමස්ත සමාජයේ සංස්කෘතික , සදාචාරාත්මක පරිහානිය ද ගෙන හැර පායි. ගෘහස්ථ හිංසනය නිසා තම පවුල අහිමි වූ සිවඥානත්තාර්ගේ කතාව සහ තම ශ්‍රමය හූරා කන ධනපතියන්ට නො නැවුණු මහළු ගොවියාගේ කොන්ද පිළිබඳ කතා මේ සමාජ පරිහානිය පිළිබඳ කතිකා ගොඩ නගයි ඒවා සිංහල ජන සමාජයේ ද අඩුවක් නැත.

දශක ගණනක් සතුරන් සේ දෙපිළ බෙදී දේශපාලනික යුද්ධයක මරා ගත්තත්, ඒ මත දරා තම සහෝදර ජාතියට තවමත් වෛර ගිණි බිඳින පරම්පරාවක් දකිමින් ඉන්නා අතර මේ සිදුවීම් රටේ කොහේ වුනත් කුමන ජන සමාජයක වුණත් අඩුවක් නැතිව සිදුවෙන සමාජ අසාධාරණකම් බව සිහි වේ. ඉතින් අපි කොයි තරම් සමාන ද? මට සිතේ.

.“අධික වේගය මරුවා කැඳවයි” A9 මාර්ගයේ ඉගිල්ලෙන වාහන නිසා අහිමි වූ ජීවිත මට මතක් වේ. මේ කතා කියවද්දී නිරන්තරයෙන් මගේ සිත තුළ උතුරේ මතක එකින් එක නැවත ආවර්ජනය වෙයි. අවාසනාවන්ත ලෙස සමාජයෙන් අපහාස ලබනා වැන්ඳඹුවන් ගේ ජීවිත මේ පොතේ කතා අතර මුණ ගැසේ, මට මුණ ගැසුනු එවන් අපමණ ස්ත්‍රීන් සිහිවේ. මේ ලියන්නේ උතුරේද දකුණේද ස්ත්‍රීන් පිරිසක් විඳිනා ශෝකාලාපයන් බව සිහි නැගේ මේ ලියන්නේ මේ රටේම අම්මලාගේ බිරින්දෑවරුන්ගේ ශෝකාලාපය බව සිහිවේ.

පොතේ අවසානයට එද්දී, 2009 දී සියල්ල අවසන් කළ බව කියා උතුරට වසන්තය කැන්දන බවට ද ප්‍රතිඥා දුන් හැටි යළි මතක් වේ. එහෙත් සියල්ල අහිමි ව මළ මිනිසුන් සේ උපන්බිමේදී අවතැන් ලේබලය වැදුණු මිනිසුන්ගේ ජීවිතවලට වසන්තය උදා වේයැයි අපේක්ෂා කරමින් එහි වැඩ කළ මගේ තරුණ කාලය මට මතක් වේ. එසේ නොවුණ බව මුළු රටක් වටහා ගත්තේ රටේම මිනිසුන්ට මේ බැරි අපහසුකම් අඩම්තෙට්ටම් විඳින්නට වුනායින් පසුව බව කල්පනා වේ. පූන්තෝඩම් හි, මැණික්ෆාම් හි සහ අත් අඩංගුවේ සිටි විමුක්තිකාමීන් මා හමුවේ පැවසූ අතීත කතා මා විටින් විට ලියූ නමුදු ඒ සියල්ල නැවත නැවතත් සිතේ ආවර්ජනය වෙන්නේ ශර්මිලා ලියූ මේ කෙටි කතා කියවද්දී ය.

“මොනවා හරි තොරතුරක් ලැබේවි නේ දුවේ” මෙහි වැලපෙන අම්මා වැනි බොහෝ මව්වරුන්ගේ ඉකිබිඳුම් වැලපුම් යාදිනි නෑසූ කන්ව සිටි දේශයක, බෙහෙත් පෙති අහුරකින් නැතිවූ නින්ද ලබා ගැනීම පිණිස මානසික රෝග සායනයේ පෝළිම් ගැසී ඉන්නා ඒ මහත් හිස් වූ දෙනෙත් මට අද ද සිහිවේ. මේ රටේ එවන් මිනිසුන්ට සහනයක් ලැබුණු මොහොතක් තවම දැක නැත.

මේ පොත සිංහල බසින් පළ වීම අවශ්‍ය ම සමාජ කාරණාවක් , ශර්මිලා ! මා එසේ කියන්නේ දශක ගණනාවක් එකිනෙකා බෙදී සහ බෙදා අන්ත දෙකක ගමන් කළ ජාතීන් දෙකක භාෂා වෙනස මේ අර්බුද වැඩි කරන්නට හේතු වූ නිසා ය. සන්නිවේදනය බොහෝ ආරවුල් විසඳන නිසාම, ඔබ අප මෙතෙක් නො කියවූ උතුර කියවන්නට මේ පරිවර්තනයෙන් ඉඩ හසර ලැබෙනවා පමණක් නොව අප උතුර කියවිය යුත්තේ ඇයි ? කියන ප්‍රශ්නයට පිළිතුරු මේ පොතේ අඩු නැතිව හමුවේ.

“කුරිරු යුද්ධයට මැදිවී ගෙන්දගම් දුමාරය අතරේ සැඟවී ගිය ආදරණීය නැගණියට සෙනෙහසින්” කියා ශර්මිලා මේ පොත පටන් ගනිද්දීම ලියා තිබෙන පිදුම මගේ හිත සසල කළේ යුද්ධයෙන් අහිමි වීම් අඩු නැතිව තිබූ දේශයක, අහිමි වීම් බිඳ වැටීම්, විනාශ වීම් මිස සතුටු අන්දර හිතේ මතක් වුනේ හෝ ලියැවුනේ නැති නිසා ම ය. ඔවුන්ගේ ඇසින් ඔවුන්ගේ හදෙන් නැගෙන ඒ පසුගිය දශක ගණනාවක මතක අප කියවිය යුතුම ය. ඒ අපේ සහෝදර ජනයා වටහා ගැනීම පිණිසය, ඉතිහාසය පුරා දේශපාලන ඕනෑ එපා කම් වෙනුවෙන් විකෘති කරනා ලද සත්‍ය ය වටහා ගැනීම පිණිස ය.

ඒ සඳහා වෙහෙසුණු කතෘ ශර්මිලාට ද , මේ කෘතිය පිළිබඳ ආරංචිය දුන් විදුනි බස්නායක ට ද පරිවර්තනය කළ ජී.ජී. සරත් ආනන්ද ට ද සරසවි ප්‍රකාශන ආයතනයට ද මගේ ගෞරවය ස්තූතිය ලියමි.

කතෘ – ශර්මිලා විනෝදිනී , Sharmila Vinothini Thirunavukarasu

සිංහල පරිවර්තනය – ජී. ජී. සරත් ආනන්ද

සරසවි ප්‍රකාශන

වෛද්‍ය බෝධිනී සමරතුංග

My 2 cents on Thanamalvila Kollek – තණමල්විල කොල්ලෙක්

Having heard about this momentous heart-stopper drama from many friends, I started watching the missed episodes on YouTube and soon became a fan of it. The storyline a friend summed up in a few words made me wonder how it could be of any interest as it was about a timid guy from a village called Thanamalwila who ended up in Europe. I, who had studied and worked in Europe for a considerable time, have met several youths from rural villages of the south and north. They all shared their struggles to find comfort in a European country. That struggle was never easy.

At once, the word “Thanamalwila” brings up its popularity for a plant that everyone knew about but never spoke out in the open. “Thanamalwila Kollek,” (A lad from Thanamalwila ) which “happened” for real on television, has made a significant impact on this and silently created a mark for the society to remember this village name beyond the so-called ” plant, “and yet created fireworks all over the tele space with spectators of many kinds! Having watched it since the start, I felt it was a realistic emotional journey through the society we grew up in in the 90’s.

Even though it was initially broadcasted through Television, it soon created a massive, vivid audience through youtube, trending it as number one. This magic tiptoed all over social media platforms, creating many fan clubs with reviews, poems, and paintings for the tele and its characters. All this hype happened within a few episodes of the drama.

What made this so special ? is the next question. After watching these episodes from the beginning, I felt that this is one of the most carefully woven and fine tuned tele dramas which has spread a vibrant colorful tone through various realistic aspects. The ultimate feeling of “this is my story” has created a whirlpool in one’s mind with flashbacks and many journeys down the memory lane. The dialogs, situations and sceneries are chosen and blended well to meet the core essence of the socioeconomically beaten people, era and vicinity.

The discussion that mainly focuses on Love and relationships through voiceless acts have caught the eye of the viewer. The love that we speak of through “attractions and owning” is taken into a higher platter and it sure does unveil the limitless love and kindness in one’s mind. This was very well expressed through less spoken moments between ‘yashodhara’ the elderly female character and ‘deeptha’ the main male character, (her friend’s brother). The love shared among friend circles is also felt.

“Friendship is the purest love. It is the highest form of Love where nothing is asked for, no condition, where one simply enjoys giving”, said Osho.

When it comes to friends and their problems, “Oney yatibadak” says “patholaya” , the most loved and adored character in the earlier episodes, who jumps in to save anyone in any hassle or hazardous situation. The socio economic struggle of the youth of rural villages have been portrayed well through the stories of this team of friends.

Vivid combinations of forgotten artistic treasures have significantly impacted the main viewers. For instance, two main characters discussing the importance of reading books with the dialogs based on Sri Lanka’s legendary writer Martin Wikramasinghe’s story books such as “Gamperaliya, Kaliyugaya, Yuganthaya have made a social arousal aiming the youth, which has made them want to read these books.

It also depicts the effects of war on this country (decades-long war which ended in 2009) and how it affected the rural communities of Sri Lanka. It was when youth from the South joined forces, and some ended up in garment factories. Socioeconomic deprivation being the critical factor, we cannot forget the attitude created towards the military during the era of war against terrorism. ‘Kithula,’ the character wanting to join the army, has gained considerable fan attraction for his act as such a youth. The majority of Sri Lankans glorified the efforts of tri forces.

Social norms and beliefs are also discussed on a higher platter, sometimes making us wonder what went wrong in this country. Deeptha’s father’s paintings have always portrayed the forthcoming events, and this is the magic of the script incorporated well with the social events. Even though there are fewer episodes and less time for each character, they are felt more during those voiceless tiny moments, creating magnificently heartfelt effects. Most of all, it has shown the importance of being a listener in a society full of noise.

We see that Deeptha (the main character) is a good listener in a society that lacks listeners! We only listen to answer the part of the story that is important to us but never listen to the latter. This has always created chaos in our day-to-day lives, and I am ever grateful for this drama for emphasizing this fact in a way that even a mundane mind could grab. Some have even criticized it as artificial to say that “he is a good listener,” but I think we need listeners and must become one!

These simple dialects and actions have told us each character’s life story. That brings out the beauty of the script and direction of this tele. Every episode brings in challenging aspects of the society we live in. The situational dialogs this writer brings are not merely coincidences but carefully visualized socially important aspects; real eye-openers!

Chandrakumara – the friend Deeptha (main character) meets in Colombo, takes us on a massive mind-trembling journey where one reveals what went wrong in this society and the country’s ruling system. In one of these intellectual conversations, he points out the thinking patterns that society has adhered to for centuries. “When art emphasizes or brings in “ideals” to this society, corruption should not be tagged along; if so, such acts should be condemned as barbaric, and nothing else,” Chandra Kumara explains. Chandrakumara, a guy who thinks of ways to bring goodness and hold standards, has no ground to stand on struggles in an economically deprived life.

We have come to an end by the time I write this note. Deeptha, having found his love in Europe, seemed to be settling there when he heard of his father’s demise. This drama had kept us waiting for the weekends for the past couple of months. It has created many conscious conversations in society and cyberspace. It is one of the most felt, splendid notations of a rich, versatile teledrama script. Undoubtedly, the best that appeared from the magical wand of the script writer Susitha Wijemuniwas was molded into the right shape by the director, Mr.Roshan Raveendra.

The landscapes as a whole have blended in patiently and that has always caught my heart. These wordless frames of sky and earth in different forms and colours have made a huge impact on this teledrama. High praise should be added to the person behind the camera, Mr. Thisara Thulwan. Life is indeed a moment of emotional upheave created through such magnificent yet simple flashbacks ! A cheer to all involved including the director, scriptwriter, producer and the tele drama crew who have made this massive script into action.

Thanamalwila Kollek is a teledrama and the inarticulate chapter of many youngsters in this country. It is the voice of this country’s unseen, unspoken, cornered humans. The socially stigmatized, politically suppressed past of this country. The vanished or silenced essence of the struggles in this society! These written chapters of the voiceless struggles have undoubtedly greatly impacted the Sri Lankan Teledrama sphere.

Just a few questions with the end of this magnificently artistic and realistic teledrama

Is this the end? Are we done with it? Are we just enjoying the artistic value of this drama, or do we hear the hidden message that urges us to rise for the betterment of this society?

Kudos to the creator of the story, Susitha Wijemuni, and the director of the teledrama, Roshan Ravindra.

Dr. Bodhini Samaratunga