Bodhini RS – TestMagazine https://testmagazine.sharaexcel.link Tue, 22 Apr 2025 06:01:32 +0000 en-US hourly 1 https://wordpress.org/?v=7.1.4 https://testmagazine.sharaexcel.link/wp-content/uploads/2023/10/cropped-header2test-32x32.jpg Bodhini RS – TestMagazine https://testmagazine.sharaexcel.link 32 32 අලි ඇතුන් වෙනුවෙන්…. https://testmagazine.sharaexcel.link/2023/10/15/%e0%b6%85%e0%b6%bd%e0%b7%92-%e0%b6%87%e0%b6%ad%e0%b7%94%e0%b6%b1%e0%b7%8a-%e0%b7%80%e0%b7%99%e0%b6%b1%e0%b7%94%e0%b7%80%e0%b7%99%e0%b6%b1%e0%b7%8a/ Sun, 15 Oct 2023 23:12:54 +0000 https://testmagazine.sharaexcel.link/?p=84

Image from www.freepik.com

මේ ගැන ලියන්නම ඕනේ කියලා හිතුනේ සැරෙන් සැරේ මතුවෙන කතාබහත් එක්ක. මෙහෙම ලියා දෝෂ දර්ශනයට ලක් වුණාට සමහර විට ඔබට නොදන්නා කාරණා මේ තුළින් දැනගැනීමට හැකි වෙයි. මේ ලිවීමට හේතු වෙන්නෙ ද මා සමාජ මාධ්‍යය තුළ නොයෙක් තැන් වල දකින්න ලැබුණු ගෘහාශ්‍රිත අලි ඇතුන් පිළිබඳව ඇති සමාජ ආකල්ප සහ හැසිරීමයි.

වන අලි හිංසනය පිළිබඳ දුක් වෙන පිරිසම මිනිස් වාසයෙ හැදෙන අලින් පිළිබඳව පස්වනක් ප්‍රීති ඝෝෂා සිදු කරන්නේ කෙසේද කියන උහතෝකෝටිකය මා මේ ගැන ලියන්නට පෙළඹවූ කාරණාවයි. අපි ලංකාවට ගිය වෙලාවේ හිතවතුන් පිරිසක් කතා කර තිබුනා යාල වනෝද්‍යානය නැරඹීමට. අපේ ගෙදර මම සැමියා සහ දරුවා කතා බහ කර වටහාගෙන තියෙන අපේ ප්‍රතිපත්තියක් තමා අපි සත්ත්ව උද්‍යාන නැරඹීම, අස්ව අලි වැනි සතුන් පිට යෑම ආදියෙන් පටන් ගෙන ගෙදර සතුන් සුරතලයට හෝ සතුන් ගාල් කරන්නේ නෑ කියන එක. වනෝද්‍යාන තුලට ගමන් කර අහිංසක වන සතුන්ගේ ජීවිත නිදහසට බාදා කිරීම වැනි දේවල් ගැන අපි ඒකමතිකව සාකච්ජා කර සහභාගි නොවන බව තීරණය කර තිබෙනවා. මේ නොයෙක් රටවලදී වුණත් අශ්වයන් පෝනියන් පිටේ යන්න තියෙන අවස්ථා අපත් දරුවාත් ප්‍රතික්ෂේප කර තිබෙන්නේ ඒ වටහා ගැනීම නිසයි.

දැන් අපේ හිතවතුන්ට කීවාම අපි සත්තව හිංසනය අකමැතියි කියා ඔවුන් එවිට කීවේ සත්තු බලන්න යන එකෙන් මොන හිංසනයක් ද කියල. ඒ තමා අපේ රටේ ජන සමාජයේ වටහා ගැනීම. මිනිස් ශිෂ්ටාචාරය දිහා බැලුවොත් හිංසනය පිටු දැකීම නොයෙක් ආකාරයෙන් නොයෙක් කාල තුළ ප්‍රචාරණය වෙලා තියෙනවා. දඩයම් යුග වැදි යුග පසුකරමින් අපි දැනුමෙන් වගේම ආකල්ප අතින් ද වනචාරි නොවන යුගයකට ඇවිත් තියෙනවා. කිසිවෙකුට හිංසා නොකරන්න යැයි කියවෙන අවිහිංසාවාදි දර්ශනයක් පසුව ආගමක් ලෙස ප්‍රචාරණය වුවද දිනපතා ප්‍රාණ ඝාතය නොකරමි කියා ශික්ෂා පද කියනා අප ඇත්තටම හිංසනය ගැන සබුද්ධිකව සිතා බලනවාද ?

ගෙදර හදන බල්ලා පූසා ගැන අපි බොහෝම ආදරයක් දයාවක් තිබෙනවා. බල්ලො පූසෝ ආහාරයට ගන්නා ජන සමාජ කෙරෙහි අපේ නොපහන් බව පෙන්වනවා. ඒවගේම තමා සත්ත්ව මාංශ ප්‍රෝටීන් ප්‍රභවයක් ලෙස දකිමින් මස් මාංශ ආහර වේල්වල සුලභව භාවිතා වෙනවා. එනමුත් එය හිංසනයක් ලෙස දකින පිරිස ඒවා ආහාරයට ගැනීමෙන් වැලකී සිටිනවා. මෙලෙස මම ලියන්නේ දැන් මා ඊළඟට කියන්න යන දේ එක්කත් whataboutism කියා ඉංග්‍රීසියෙන් හඳුන්වන “ ඇයි එහෙනම් මේවා පෙනෙන්නේ නැද්ද” කියා ඇඟිලි දිගු කරන තමන්ගේ මනස දිහා හැරී නොබලන පිරිසක් ඉන්න නිසා.

අද ලියන්නේ අලියා ගැන. මම පාසැල් ව්‍යාපෘතිය සඳහා තෝරා ගන්නේද ලංකාවේ අලි මිනිස් ගැටුම පිළිබඳවයි. එය එම වසරේ පාසැලේ සිදු කළ ව්‍යාපෘති සටහන් අතරින් හොඳම එක ලෙස බුහුමනට ලක් වුණා. ඒත් දශක දෙකකට වැඩි ඒ කාලයේදි මම හිතාගෙන හිටියේ ඉදිරි අවුරුදු වල ලංකාවේ අලි මිනිස් ගැටුම විසඳන්න හැකි වේවි කියලා. ඒත් අදත් කෝච්චි පාරවල් මහ පාරවල් වලට අලි පැනලා අලින්ටත් මිනිසුන්ටත් තුවාල සිදුවෙන එක මොන තරම් කම්පනයක් ද ?

මේ ලිවීමට ප්‍රස්තුතය සපයන්නේ නිවෙස්වල හැදෙන අලි හෙවත් domestic elephants ලා තවමත් ඉන්න ශ්‍රී ලංකාවේ විවිද මිනිසුන්ගේ මනෝභාවයන්. සමහරුන්ට එය මහත් වූ අභිමානයක් ලෙස දැනුන ද ඒ පිටු පස තිබෙන සත්ත්ව හිංසනය නැමැති සාධකය සබුද්ධික ප්‍රජාව වෙත පෙනෙනවා. එනිසා එවැනි glorification හෙවත් උත්කර්ශයට නැංවීම වෙනුවට, කැලේ ඉන්න අලි මිනිස් වාසයෙ හදන එක සත්ත්ව හිංසනයක් ලෙස දකින්න හැකි වුණු අයට මුලින්ම ස්තූතිවන්ත වෙනවා.

වන අලි කැලැවලින් එළියට අරගෙන හීලෑ කරගෙන අන්දවාගෙන සර්කස් සංදර්ශන පෙරහැර ගෙනියන එකත් කොටන් අදින එකත් ගෙවල් වල හදන එකත් සාමාන්‍යකරණය වෙන්න හේතුව අපේ ජන සමාජයේ තවමත් එය හිංසනයක් ලෙස දකින්නට අසමත් වීමයි. මා කුඩා කල කියවූ පොතක් වන ” පනාමුරේ ඇත් රජ” පොතේ ඇත් අලි ගාල් කරවන හැටි වද දී ඔවුන් හීලෑ කරන හැටි ගැනත් ඒ දේවල් මහත් අහලදයෙන් වැළඳ ගත් එකල උසස් කුලවත් සමාජය ගැනත් බොහොම අප්‍රසන්න අප්‍රිය හැගීමක් ඇති කළා.

ලෝකයේ වන සත්ත්ව ස‍ංරක්ෂනය වෙනුවෙන් දැඩි ලෙස කැපවී ඇති WWF හෙවත් ලෝක වන සත්ත්ව අරමුදල මගින් 2018 දි ප්‍රකාශනය ට පත්‍රිකාවේ සඳහන් කර ඇත්තේ ආසියානු අලින් 50 000 ක් පමණ මේ ආසියාව පුරා සිටින බවයි. එයින්ද 50% ක් ඉන්නේ ඉන්දියාවේ. ඔබට මේ සම්බන්ද ලින්ක් එක අවසානයට මා එකතු කර ඇත.(1)

ඇත් දළ දඩයම් කිරීම සහ වාසස්ථාන අහිමි වීම හේතුවෙන් දශක කිහිපයක් පුරා අලිගහනය අඩු වීම හේතුවෙන් වන අලි දැන් දැඩි ලෙස වඳවීමේ තර්ජනයට ලක්ව ඇති වනජීවියෙක් ලෙස ලැයිස්තුගත කර ඇත. අප්‍රිකානු සැවානා අලියා IUCN රතු ලැයිස්තුවේ දැඩි ලෙස තර්ජනයට ලක්ව ඇති විශේෂයන් ලෙසද ලැයිස්තුගත කර ඇත. ආසියානු අලියා ද වඳවීමේ තර්ජනයට ලක්ව ඇති බවද එය දැන් අප්‍රිකානු අලින්ට වඩා වැඩි තර්ජනයක් බවද සඳහන් කර ඇත. (3)

මව් ඇතින්න මරා පැටවුන් හොරා ගන්නා බවට ඇතිවූ කටකතා පුවත් ඔබට මතක ඇති. පන්සල් වල ඔහේ ඇතැර යන පැටවුන් ගැන කතා පුවත් ඔබ අසා ඇති.

වනයේ නිදහසේ සැරිසරන අලියෙක් දවසකට කිලෝමීටර 195 ක් පමණ ඇවිදින්න හැකි බවත්, මේ ව්‍යායාමය ඔවුන්ට අත්‍යාවශ්‍ය බවත් සත්ත්වයින් පිළිබඳ තොරතුරු දක්වන සටහන් ගෙන හැර පායි (2, 3)

වනයේ සිටින අලි සාමාන්‍යයෙන් දිනකට සැතපුම් 40ක් පමණ පයින් ගමන් කරයි. නිරන්තර ව්‍යායාම මෙම සතුන්ගේ සෞඛ්‍යයට ඉතා වැදගත්. මන්ද ඔවුන්ගේ විශාල ශරීර බර ඔවුන්ගේ සන්ධි සහ අස්ථි මත විශාල පීඩනයක් ඇති කරන නිසා.

ගෘහස්ත අලින්ට එවැනි ඇවිදිල්ලක් ලැබෙනවා ද ? ඔවුන්ට එසේ ප්‍රමාණවත් ව්‍යායාම් නොලැබීමේ ප්‍රතිවිපාක අලි ඇතුන්ට බොහෝ විට මාරාන්තික බව මේ පත්‍රිකා සඳහන් කරනවා. ගෘහස්ත අලි ඇතුන් නිතර දම්වැලකින් බැඳ ඇති අතර කොන්ක්‍රීට් වැනි තද පෘෂ්ඨ මත ජීවත් වීමට ඇවිදීමට සිදුවේ. එවැනි හරි ව්‍යායමයක් සහ නිදහස් හැසිරිමක් නොලැබීමෙන් ආතරයිටිස්, පාදවල තුවාල, සැරව ගෙඩි ඇතිවීම සහ අනෙකුත් නිදන්ගත පාද සහ සන්ධි ගැටළු ඇති කරයි. ශරීර උෂ්ණත්වය පාලනය කරන්නේ ඔවුන්ගේ සමයි. නිතර ජලාශ්‍රිත ව සිටීමට ප්‍රිය කරයි. එහෙත් ගෘහාශ්‍රිතව ඔවුන්ට අවශ්‍ය දෑ ලැබෙනවා ද?

අපේ අලි ඇතුන් ගැන වගවන වගකියන විද්‍යාත්මක ඉගෙනීමක් සහිත ඕනෑ කෙනෙක් මේ කාරණා අපටත් වඩා හොඳින් දන්නවා ඇති.

එනිසා මේ වෙනකොට ඔබට වැටහෙන්න ඕනෙ අලි ඇතුන් වනයෙන් පිටතට රැගෙන ඒම සහ නොයෙක් මානව ක්‍රියාවලට ඔවුන් යොදා ගැනීම මොන තරම් ප්‍රාථමික හිංසාවාදී ක්‍රියාවක්ද කියන එක. දැන් ලෝකයේ බොහෝ අය උනන්දු වෙන්නේ සතුන් ඔවුන්ගේ සාමාන්‍ය පරිසරයේ ජීවත්වීමට සැලැස්වීම ගැනයි.

මෙතනදි බොහෝ අලි ඇතුන්ගේ සුභසාදනය ගැන වදවෙන පිරිස් මන්තරයක් වගේ මතුරන මේ සංස්කෘතික අංගයන් විවේචනයට ලක් වීම වැලැක්විය නොහැකියි.සංස්කෘතික අංගයන් කියන දේ නිරන්තරයෙන් වෙනස් වීම් වලට ලක් වෙනවා. සියළු සත වෙත මෛත්‍රීය පතුරන අවිහිංසාවාදී දහමක් අනුව පිහිටියේ නම් අනුගමනය කරන්නේ නම්, ඒ මග යන්නේ නම් අපට කිසිවෙකුට හෝ කිසිඳු සත්ත්වයෙකුට හිංසාවක් කරන්න බැරි විය යුතුය. අප කැමති ආකාරයේ නිදහස් ජිවිතයක් අන් සතුන්ටද තිබිය යුතුයි.

එක පැත්තකින් එය අපි ඉස්කෝලෙ නොවේ ගෙදර ඉඳන්ම උගන්වන්න ඕනේ. කොයි දරුවාත් දරුවෙක්… කොයි සත්වයත් හිංසනයට අකමැති කියලා අවබෝධය අපේ දරුවන්ට ලබා දෙන්න ඕනේ. මේ ලියන මම රටවල් කිහිපයක ජීවත් වුණත් ඒ කිසිවක දී හෝ ලංකාවේදී මගේ දරුවා සත්ත් ව උද්‍යානයකටවත් නොගෙනිච්ච කෙනෙක්. මීට කළින් මේ සම්බන්දව දීර්ඝ ලෙස ලියා තියෙන නිසා ඒ ගැන ලියන්නෙ නෑ (4 ලින්ක් එක).

මිනිස්සු ශිෂ්ට සම්පන්න හෝ අහිංසාව පදනම් කොට ගත් බෞද්ධ දර්ශනය පිහිටා කටයුතු කළ යුතුයි.

එහෙනම් කුකුලාද එළුවාද අශ්වයාද අලියාද ඇතුළු සියළු සත්ත්වයින් ම මේ හිංසා පීඩාවෙන් මිදිය යුතුයි. එසේ සිතන මිනිසුන් ඉන්නා බව ඔබ දන්නවා ද ? එහෙම හිතලා Vegan හෝ vegetarian වූ පිරිස් ඉන්නවා.

මගේ මී මුත්තන්, මී හරකුන් යොදවා කුඹුරු කරන්න ඇති, ඒත් ට්‍රැක්ටර් ආවාම ඒ සතුන් ඉවත් කළා. අදටත් අපේ ගමේ ලොකු අප්පච්චි හෝ වෙනයම් නෑයෙක් සතුව හරකා බාන හිමි නෑ. ඒ කාලේ මී හරකුන් ඉබේ පහළ වුණේ නෑ ඔවුන් ද කැලෙන් අල්ලා ගත්තේ කියා මම ඉතිහාස පොත් වල කියවා තියෙනවා. ඒවගේම JCB වැනි යන්ත්‍රෝපකරණ ආ පසු අලි ඇතුන් යොදවා කොටන් ඇදීම බර වැඩ කිරීම සිදු නොකර ඉන්න බොහෝ පිරිස් වග බලා ගත් බව මා කියවා තිබෙනවා. ඒක තමා දියුණු මානව ශිෂ්ටාචාරයක ලක්ෂණ. සංස්කෘතියක පවත්වාගෙන එන සිරිත් විරිත් සහ නොයෙක් අංගයන් වුනත් හිංසනය නම් දේ වටහාගත් පසු නොකර ඉන්න එකයි ගුණවත් කම. හරියට ඇතැම් ආගම් වල එන ලිංගාශ්‍රිත චර්ම ජේදනය නම් චාරිත්‍යය වගේ. හරියට, ඉස්සර කාලේ ගැහැණු උදවිය ඉවසාගත්,මහත් පීඩනයට ලක් වූ ගෘහාශ්‍රිතව සිදුවන හිංසා වගේ, ඒවා මේ වෙනකොට gender based violence domestic violence ලෙසින් හඳුනාගෙන හිංසාවන්ට විරුද්ධව නීතිරීති පවා හැදී තිබෙනවා. රටවල ඇත් අස් සේනා හිටියේ ඉස්සර දැන් ඒ වෙනුවට වාහන් යාන්ත්‍රික දේ විකල්ප දේ සොයාගෙන තියෙනවා. ඒවායෙ භාවිතය සමඟ ඇතුන් අශ්වයින් ගාල් කිරිම බෝ කිරීම පුහුණු කිරීම වැනි දෑ අපහසු වීමත් හිංසාකාරී වීමත් යන කරුණු මූලික අරගෙන ඒ සත්ත්ව සේනා වල පැවැත්මද නැවතුනා.

මිනිසා දැනුමෙන් බුද්ධියෙන් පමණක් නොවේ මානවීය ගුණයෙන් පරිපූර්ණ වෙද්දී කිසිවෙකුට හිංසාවක් කරන්න පෙළඹෙන්නේ නෑ. බුදුන් වහන්සේ වදාලේද මේ අවිහිංසාවාදී දහමයි. අපිම මේ හිංසනය වටහා ගන්නකම් ඒ දේ හිංසාවක් ලෙස පෙනෙන්නෙ නෑ.

දැන් මිනිස්සු ශිෂ්ට සම්පන්න හෝ අහිංසාව පදනම් කොට ගත් බෞද්ධ දර්ශනය පිහිටා කටයුතු කළ යුතුයි. අද වෙන විට වනය පවා වන සතුන්ට අනාරක්ෂිත වී තිබෙනවා. ඒවාට වගකිවයුතු වෙන්නේද පත් වන පාලන තන්ත්‍රයයි. අලි ඇතුන් නිදහසේ සැරිසරනා වනපෙත් අලිමංකඩවල් නගර ගම් ගෙවල් බවට පත් කරගෙන ඇති නිසා ඔවුන් සුපුරුදු සැරිසැරීම අතර තුර දුම්‍ රිය මාර්ග, මහා මාර්ග අතර ඇවිද අනතුරට ලක්වෙනවා. දිගින් දිගටම කතා කළ යුතු… පිළිතුරු සෙවිය යුතු මාතෘකාවක් හෙයින් මේ කතාව ආරම්භ කළේ. අපේ දරුවන් හට සහවේදනය ඇති සොඳුරු මිනිසුන් වෙන්න උගන්වමු. එතකොට අපේ ඉදිරි පරම්පරාවල කාලයේදී වත් වන සත්ත්ව හිංසන වලකා ගත හැකි වෙනු ඇත.

සංවේගයෙනි

වෛද්‍ය බෝධිනී සමරතුංග

1.https://www.worldwildlife.org/…/the-status-of-asian….

2.https://www.preprints.org/manu…/202012.0271/v1/download….

3.https://www.lcanimal.org/…/elephants/wild-vs-captive

4.https://m.facebook.com/story.php?story_fbid=637601958373415&id=100063708490853&mibextid=Nif5oz

Image credit – freepik.com

]]>
On the Verge of Destruction https://testmagazine.sharaexcel.link/2023/10/15/on-the-verge-of-destruction/ Sun, 15 Oct 2023 21:40:08 +0000 https://testmagazine.sharaexcel.link/?p=66

What do you see doctor…..?

He asked me at the end of a hectic day; we finished clinics and was walking out to the corridor.

It was a day that we were suppose to be on strike because of a TUA that I cannot remember… But since it was the mental health clinic day we couldn’t cancel clinics because If the patients miss this clinic they will not be able to get a whole month’s medications.

He, who asked me the above question used to visit us after he finished his work. He said he felt good when he spoke to us about the uncertain future. A future they were never prepared for.

What do you think you see here doc….?

Well…probably manikfarm

I see a tent…

A single pot …

Three kids…

One is helping the mom scraping coconut. Another washing something in a vessel.

Mom is cooking something for them noh….

Lots of greenery around…

But I don’t see a father figure…

Oh where is their father ?

Where is the home ?

This picture left us speechless. Even though we go pass this picture we never paused to have a look at it and realise what’s in it …. The core details.

We visited the IDP camps to conduct our clinics or workshops. I was the most junior doctor in the team, when I think about those days… I wish I had the present understanding and knowledge I have about the political scenario and past history. We were fresh out of med school recently-passed licencing exams too, so the knowledge about what happened in the north end of the country was not so great as the medical knowledge. The information we received were what drained through public or state media. (No smart phones back then). North taught me what we failed to understand for years. There was not a single day that I didn’t cry.

Just thought I’d share this story from the past…as the pic came up on my timeline.

I was so disheartened and dissapointed to see recent fumes and sparks towards whome to commomerate and why. There are no limitations for grief and absolutely no restrictions to remember those who departed.

The person that seem like a murderer in one’s eyes is a hero in the others….so it is crucial to think about how you have been responding to the other parties that have gone through the horrific brutality of decades long civil war.

I have worked in post war north and I’ve seen the most terrible sides of war… As I have explained in my recent Asian review interview we have been living in a war torn society where knowledge and information were not at our finger tips like today. So there were heaps of misinformation and this was in both sides.

Again it’s very important to understand that reconciliation is also both ways… Every person has gone through sorrow, death and disability due to war. So it’s very important to address such issues related to the past carefully. it’s important not to hurt anyone at all times. This understanding should come from all parties.

No more tears ! We have gone through enough aiyo 😥

Dr. Bodhini Samaratunga

]]>
“සරාජාත් බය ද මට ?” https://testmagazine.sharaexcel.link/2023/10/15/%e0%b7%83%e0%b6%bb%e0%b7%8f%e0%b6%a2%e0%b7%8f%e0%b6%ad%e0%b7%8a-%e0%b6%b6%e0%b6%ba-%e0%b6%af-%e0%b6%b8%e0%b6%a7/ Sun, 15 Oct 2023 12:06:22 +0000 https://testmagazine.sharaexcel.link/?p=62

(මනෝහරී ජයලත් මහත්මියගේ “කඩදොර” පොත කියවා ගැන මට දැනුන හිතුන දේ මෙලෙස ලියා තබනවා. My 2 cents about the masterpiece I recently read…කඩදොර written by Manohari Jayalath
Sorry that it’s not a lit review but rather what I felt when I read this book.
I remembered Indu, Venkatesh (from anithkona) and all the beautiful children who didn’t meet a “saraja” in their lives… )

කුඩා කෙල්ලක කාලයේ සිට වැඩිහිටි විය දක්වා විස්තාපනය වෙන යෞවනියකගේ ආත්ම කථනයක් ලෙස ගෙන එන මේ කතා පුවත කියවද්දී කොත්මලේ ජලාශය ඉදිවීම කියන ඒ සමාජ කාරණයට ඔබ්බෙන් දිවෙන සර්ව කාලීන ජීවන ඛේදාන්තයක නැවත නැවතත් හිතන්නට කාරණා අපමණ මතුවී දැනුනා. ඉතින් මම හිතුවා, මට මේ පොත දැනුන ආකාරය ලියන්නම ඕනෑ කියලා.

පොත කියවාගෙන යද්දී හිතේ ඇඳුනු හෝ මම උපකල්පනය කළ කතාවට හාත් පසින් වෙනස් මානයක් මේ කතාවෙන් පෙන්වන්න ලේඛිකාව සමත් වෙලා තිබෙනවා.
වැඩිහිටි – යෞවන මානව සම්බන්දතා ගැන බොහෝ ගැඹුරු කතිකාවක් ගෙනියන පොතක් වෙනස් පොතක් ලෙස මම මේ පොත දකිනවා. ඒ එක්කම මට
Alice in wonderland සිනමාපටයේ දෙබසක් මට මතක් වෙනවා.

Mad Hatter: “Have I gone mad?” (මට පිස්සු හැදිලද ?)

Alice : “I’m afraid so. You’re entirely bonkers. But I’ll tell you a secret. All the best people are.” (ඔව් මට හිතෙන්නෙ ඔබට හොඳටම පිස්සු කියලා, ඒත් මං රහසක් කියන්නද ? හොඳම මිනිස්සු සේරෝම එහෙම තමා”
(from Tim Burton’s 2010 ‘Alice in Wonderland’ movie)

කියමනක් තියෙනවා දරුවන්ගේ ආත්මය තුල / හිත තුල එයාලගෙ අම්මලාගේ හැඩය ගත් හිස් ඉඩක් තිබෙනවා කියලා. අම්මා කෙනෙක්ට ඒ හිස් ඉඩ පුරවන්න බැරි වුනොත් ඒ දරුවන් ජීවිත කාලයම ඒ හිස් ඉඩ නිසා පීඩා විඳිනවා.මේ පොත පුරාම හිතේ මහා රික්තක නිසා දුක් විඳින ළමයින් වගේම වැඩුණු මිනිසුන්ගේ හිත් කියවාගන්න හැකි වුනා.
ඔවුන් වැඩිහිටියන් වුනු පසුත් මේ හිස් ඉඩ ඔවුන්ගේ ජීවිතවල බොහෝ දෙදරීම් ඇති කරනවා. දරුවන්ට ඕනෑ ලෙස වැඩෙන්න නොහැකි සංස්කෘතික සම්බාදක එක්ක පවුලෙන් හෝ පාසැලෙන් සිදුවන බොහෝ අකටයුතුකම් දරාගෙන දරුවන් වැඩෙන්නේ තුවාල වූ හිත් එක්ක, රික්තක පිරුණු හිත් එක්ක ! එහෙම හිත් ගැන මේ පොතේ දිග හැරීම බොහොම හෙමින් සීරුවේ පරිස්සමට වියන ලද වියමනක් කියලයි මට හිතුනෙ. ඒකට හේතුව මේ පොතේ කතාව කියන්න පටන් ගන්නේ දැරියක් නිසයි.

සම්මතය හෝ පුරුදු පුහුණු කරනා ජීවන ක්‍රමයට එහා ලෝකය දකිනා නොගැලපෙන්නෝ, සිහින දකින්නෝ, හිතුවක්කාරයෝ සහ නිර්මාපකයෝ හෙවත් misfits, day dreamers, creators, wanderers, ලා මේ පොතේ හමුවෙනවා. ඔවුන් දරාගන්න සමාජයේ වැඩිහිටි චරිත පරිණත පුළුල් නිදහස් චින්තනයක් සහිත අය විය යුතුයි. එහෙත් සමාජයේ ඒ තරම් නිවහල් චින්තනයක් හෙබි වැඩිහිටියන් සිටී ද ? අධ්‍යාපන ක්‍රමය එවන් දරුවන් කෙරෙහි හිතකරද ? සංවේදී ද? නැත ! එවන් දරුවන් දිගින් දිගටම තලා පෙලා කොන් කර දමන, තේරුම් නොගන්නා විෂම ලෝකයක මනසින් රෝගී වූවන් සේ ජීවත් වීම මිසක ඔවුන් ට වැඩෙන්න ඉඩ දෙන්නට සමත් වේ නම් ඒ කලාතුරකින්. මිත්‍යාවන්ට වාරිත්‍රවලට ගැතිවී කොඳු කඩා බිඳ දමා ගොඩ නැගිය හැකි පරපුරක් නැතැයි වඩා පැහැදිලි වන්නේ වත්මන් පුරවැසියාගේ හැසිරීම දකිද්දී. තමාට අනන්‍ය වූ චින්තනයක්, නිදහස් විචාරශීලි චින්තනයක්, බොහෝ වෙනස් ලෙස සද්දෙට හිතන හිතක් හිමි දරුවන් නිහඬ කරවා බිඳ දමන්නේ වැඩිහිටි පරම්පරාවයි. එනිසා මෙය ඔබ කියවන්නේ නම් ඔබේ දැක්ම මෙන්ම රටේ දැක්ම ද පුරවැසියාගේ දැක්මද ඔබට තේරුම් ගත හැකිවනු ඇතැයි මට සිතෙනවා.

එක තැනක මෙන්න මෙහෙම කියනවා,
“සරාජා, සමහර ගුරුවරුන්ට පුළුවන් උන්මත්තකයෝ තනන්ඩ. එහෙම කරලා මානසික වෛද්‍ය වරුන්ට එක්ස්පෙරිමන්ට් කරන්ඩ අවස්ථාව සලසලා දෙන්ඩ පුළුවන්….”

ඉතා සරල වාක්‍ය දෙක තුනකින් ඇය මහා ලොකු කතන්දරයක් කියනවා. ඇයි ගුරුවරු විතරක්ද, ගෙවල් වලිනුත් ඒ දේ යස අගේට කරලා දෙනවා. මිනිසුන්ගේ මානසික අසමතුලිත බව නැති කරන්නට රසායනික ද්‍රව්‍ය හෙවත් බෙහෙත් අහුරකින් බැරි බවද , ඔවුන් ජීවත්වන අවට පරිසරයේ හිතකර බව කොයි තරම් ඉවහල් වෙනවාද කියන එකත් මේ කතාව කියවන් යද්දී නැවත නැවත මගේ හිතට මතක් කරනවා. විශාදය, මානසික අවපීඩනය ගැන කතා බහ අවශ්‍යම කාලයක රෝහල් ගත කළ පමණින් බෙහෙත් බිව්ව පමණින් මිනිසුන් සුවය ලබන්නේ නෑ. ඔවුන්ට ඔවුන් ජීවත්වෙන සමාජයෙන් නිවසෙන් අප්‍රමාණ ආදරය කරුණාව සහ සහයෝගය අවශ්‍යයි. ඒ ප්‍රබල කාරණා මේ පොත තුළින් නැවත නැවතත් මතක් කරනවා. මහා රික්තක එක්ක ජීවිතේ බිඳ වැටෙද්දී ඒවා විසඳා ගන්නේ කොහොමද කියන කුතුහලය දනවන ප්‍රශ්නයට උත්තර දැන බලා ගැනීම මේ පොත මතුවට කියවන අය වෙත ඉතිරි කරන්නවා.

මම කඩදොර පොත මිලදී ගන්නේ පොතේ කතා තේමාව හෝ අන්තර්ඝතය ගැන දැනගෙන නොව කතුවරියගේ ලිට්මස් කතා කියවා ඒ ලියන රටාවට ආසක්ත වූ නිසා. සුයිඩනේ කඩදොර එක්ක සම්බන්ද වෙන්නේ “රජ කොස් කෑම වී බිත්තර සමග” එක්කයි. ඔබ බලනවා ඇති මේ හරුපය මොකක්ද කියලා. ඔන්න ඔය වාක්‍ය තමා ජල විදුලිබල ව්‍යාපෘති උගන්වද්දී එක එක ජලාශ විදුලි බලාගාර හදන්න ලංකාවට ආධාර උපකාර දුන්නු රටවල් මතක් කරන මන්තරේ වුණේ. කොස් තමා මේ පොත කියවද්දී මතක් වුනේ. ඒ කියන්නේ කොත්මලේ හදන්නේ ස්වීඩනයෙන්. ඒ ගම්මානවල අය කීවේ සුයිඩනේ කියලාලු.

මේ පොත කියවද්දී තිස්පනේ සහ කඩදොර කඳු දෙක අතර වේල්ලක් බැඳලා රටේ ගෙවල් එළිය කරන්න විදුලිය උත්පාදනය කරගන්න ගෙන ගිය යෝද සැලැස්මවල් අතරේ ඉතා හීන් හඬින් ඇහුණු මිනිසුන්ගේ ජීවිතවල ඛේදවාචක සෑහෙන සැරට දැනෙන්න ගත්තා. ගෙයක් දොරක් තමන් ගොඩ නැගපු ජීවිතයම, පස් යට කරපු මී මුත්තාගේ සොහොන් ඉඳන් ඉඩ කඩම් ගස් වැල් සේරම අත් ඇරලා යන්න හිත හදාගන්නේ කොහොමද කියලා කල්පනා කළා. වැස්සක් නොවැටෙන නියං කාලයට මතුවන කඩදොර විහාරේ තොරණ පිළිමය විටින් විට හිතේ මැවුනා. “ඔයා දන්නවද යුරෝපයේ රටවල් මේවාට ආධාර උපකාර කළේ මේ නව සංවර්ධන යෝජනා ක්‍රම නිසා රට සුඛිත මුදිත වෙලා අම්බානෙක සංවර්ධිත වේවි කියන අරමුණු සහ ඉදිරි සැලසුම් එක්කලු. එහෙම කරලා බලද්දී රට තිබ්බට වඩා අවුල් වෙලා.” මේවා ගැන දන්නා සුමිතුරෙක් මං මේ පොත ගැන කියද්දී කීවේ, “අහෝ ඛේදයකි ඉරකි තිතකි” කියා ඒ කතාව අවසන් කරමින්.

මේ ආකාරයේ විපරිත වෙනස්කම් දරාගාත්තු මිනිසුන් ගැහැණුන් තමන් උපන් ගම්බිම් අතැර රටේ වෙනත් ප්‍රදේශ කරා ගෙන ගිය ව්‍යාපෘති රාශියක් ක්‍රියාත්මක වුණ බව මතකයට නැගෙනවා. වික්ටෝරියා ජලාශයට තෙල්දෙණිය යට වෙද්දී මහවැලි සි කලාපයේ උල්හිටිය පැත්තට පදිංචියට ගිය මගේ පිය පාර්ශවයේ නෑදෑයන් නිසා මට මේ සංසිද්ධි බොහොම ළඟින් දැනුනා.

කඩදොර නවකතාව කොත්මලේ ජලාශය ගොඩ නැගීමේ දී ඇති වුණු පාරසරික සහ සාමාජීය කාරණා මෙන්ම මේ සමාජයේ සියලු තැන් වල දකින්න අහන්න ලැබෙන සමාජ විෂමතා දරුවන්ගේ හැඟීම් නොතේරෙන මහා මිනිසුන් විසින් විසුණු කරන ලද ජීවිත පිළිබඳ තේරුම් කරවන මනා වියමනක් ලෙස ගොඩ නැගී ඇති අයුරු ප්‍රශංසනීය යි.
සංවර්ධනය නාමයෙන් සිදු කරන බොහෝ ව්‍යාපෘතිවල අවසානයේ ඉතිරි කරන ආර්ථික ඛේදවාචකය ද රටට හෙන ගැහුවත් මොකෝ අපිට වැඩක් වෙනවා නම් කියා හිතන තමන්ගේ මඩි තර කර ගැනීමේ පොරය ද මෙහි ඇතැම් විට මතු වේ. එහෙත් ප්‍රධාන කතා තේමාව ඇතුලේම ඒවා ප්‍රබන්ධයට එකතු කරගන්නා ආකාරය ඉතාම පරිස්සමෙන් සිහියෙන් ලියා තිබුණු අකුරු වියමන තුළින් පෙනුනා

“ජලාශේ එතරම් ජල කඳකින් පිරෙද්දි කොහොමද සරාජා හිස් තැන් හිටියේ… ඩෑම් එකට පේන්නේ මහජල කඳ විතරයි. ඒ ඇතුලේ අපේ කකියන හිස්තැන් තියෙන බව කවුරුත් විශ්වාස කරන එකක් නැහැ ඒ හිස්තැන් වතුරට වඩා බරයි….”

ඒ දැනෙන හිස්තැන් කොත්මලේ සපුමාලීට වගේම, මේ රටේ හතර දිග්භාගයේම ඉන්නා දරුවන්ට අප්‍රමාණව දැනෙනවා. මේ පොත දරුවන් සිටින මව්වරුන් පියවරුන් සහ පාසැල් ගුරුවරුන් කියවා ගන්නේ නම් වඩා හොඳයි කියා මට සිතෙනවා. ඉතින් දරුවන්ට තමන්ගේම අනන්‍ය වූ පෞර්ශයක් සහ චින්තනයක් එක්ක වැඩෙන්න නම් අවශ්‍ය වෙන්නෙ ඔවුන්ගේ හිතන පතන විදිහ, ඔවුන්ගේ ක්‍රමය තේරුම් ගත්තු වැඩිහිටි සමාජයක් ! ඒක තමා මට මේ පොතේ විශාලෙටම දැනුණු ප්‍රබල කාරණය. ඒ එක්කම සංවර්ධනයට මුවා වෙලා සිදුවන අනෙකුත් විප්‍රකාර ක්‍රියාකාරකම් ගැන හීනියට අත දිග ඇරලා ලියා තිබෙන ලියවිල්ල ඉස්තරම් බව කියව යුතුමයි.

සපුමාලීගේ සරාජා වගේ ඇලිස් දුටු විස්මලන්තයේ ඇලිස් ට හමුවුණු උමතු තොප්පි කාරයා වගේ වැටෙන්න යන මොහොතවල් අල්ලාගෙන නැගිටුවන අය නිතර හමු නොවන ලෝකෙක, බොහොම පරිස්සම් ගමනක් යා යුතු බව මේ ලියන මමවත් මගේ යෞවන කාලයේ දැනන් හිටියේ නෑ. තමන්ගේ හිතුවක්කාර හැඩය ඉටිවගේ උණු කරගෙන සමාජයෙන් හදා දෙන අච්චුවකට බලෙන් ඇද දමා ඒ ඒ නියම කරන හැඩයෙන් ඉන්පස්සේ ජීවිත කාලෙම, දුර්වල, අඳුරු වූ ප්‍රතිභාව රහිත වූ ඔත්පල වූ මනසක් එක්ක ඔහේ ජීවත් වෙන්න මේ සමාජ ක්‍රමය තුළ අධ්‍යාපන ක්‍රමය තුළ සිද්ධවෙනවා නොවේ ද ? කියලා ආයේ ආයෙම මේ පොත කියවද්දී මට සිහියට නැගෙනවා.

“එකම රහස ඇලිස් !… තමන්ගේ හදවතට සිනා ගෙනෙන මිනිසුන් තමන් වටේ රඳවා ගැනීමයි….” කියා උමතු තොප්පිකාරයා, ඇලිස් දුටු විස්මලන්තය පොතෙන් එබිලා ආයෙත් මට මතක් කරනවා (Mad hatter ,’The secret, Alice, is to surround yourself with people who make your heart smile. Alice in wonderland, Lewis Carrol)

පොතේ දෙබස් හෝ සිදුවීම් එකින් එක විග්‍රහ කරමින් නොලීවේ එයින් පොත මතුවට කියවන පාඨකයන්ට අවැඩක් කෙරෙන නිසා.

මේ හිතට හොඳටෝම දැනුනු වෙනස්ම ආමන්ත්‍රනයක් සහ ආකෘතියක් සහිත පොතක් ! මේ පොත රචනා කළ මනෝහරී ජයලත් ආදරණීය කතුවරියට තවත් මෙවැනි නිතර කතාබහට ලක් නොවන සමාජ කාරණා කතා කරන, මිනිසුන්ගේ හිත්වල පොඩි පොඩි එළි දල්වන කතන්දර ලියන්නට දිරිය ශක්තිය ලැබේවා ! කියා හද පත්ලෙන්ම නැගෙන සුභාෂිංසන එකතු කරනවා.

කතෘ – මනෝහරී ජයලත්
ප්‍රකාශනය – විදර්ශන ප්‍රකාශන

– වෛද්‍ය බෝධිනී සමරතුංග 

]]>